google-site-verification=ajfRBX_1YMdbaek2YuVNLekS340Ztj-KleD_cLtOM48

Chloorlucht en de effecten op een 5-jarige

Het is een mooie warme zomerse dag en de kinderen hebben al een vakantie-gevoel, ook al moeten ze nog 4 weken naar school. Het voetballen en korfballen zijn afgelopen week begonnen met de zomerstop, waardoor nu de avonden na school ineens rustig zijn.

Met onze Wagyu Farm staan we op een evenement, waar Jacquo en enkele van onze kinderen aan het werk zijn om alle mensen aldaar van eten te voorzien. Ik breng nog waar voorraden en neem meteen onze zoons, die papa aan het helpen waren, mee naar huis.

Een heerlijke dag. Thuis besluiten we dan ook om het kleine zwembad op te zetten. De jongens halen alle spullen en beginnen met het opzetten. Na wat aan gemodder ga ik ze een handje helpen. De jongste haalt wat kattenkwaad uit en ik help de oudste met het bad op pootjes te zetten. Zover niets aan de hand.

Ineens begint onze jongste te huilen en loopt naar binnen, ik hoor en voel meteen dat er iets mis is. Onze oudste ziet het snelste dat hij het tonnetje met chloortabletten heeft open gekregen. In die warmte ontstaat er altijd chloorgas boven in het tonnetje en als je dan het tonnetje openmaakt, dan adem je dit in. Mijn man maakte dat vorig jaar ook mee en hij werd toen spierwit en moest er even bij gaan liggen. Hij voelde zich misselijk en echt niet goed. Maar ons zoontje is nog maar 5 en dus veel kleiner dan zijn vader.

Ik loop met hem naar binnen en zet hem aan de wasbak. Even je mond spoelen zeg ik en geef hem een glas water. Deze laat hij in de wasbak vallen… kapot. Ik word boos en zet hem op het krukje en zeg hem dat hij móet spoelen. Ik wil die chloor uit zijn lijfje hebben en om te beginnen uit zijn mond en slijmvliezen. Dan moet hij wat drinken, ook dit moet ik een paar keer herhalen voordat dit tot hem doordringt. Zijn bewustzijn is echt minder en ik maak me grote zorgen. Het enige wat ik zou kunnen doen is zuurstof geven, maar dat heb ik natuurlijk niet in huis.

Ik zet hem op de stoel neer en hij hoest en hoest.
Natuurlijk is hoesten een manier van je lijf om die chloorgassen uit je lichaam te hoesten, maar uit ervaring weet ik dat zo’n kriebelhoest alleen maar voor meer kriebelhoest zorgt en niet voor een gasuitwisseling. Ik geef hem een hoestspray voor de kriebelhoest. Ik wil dat hij rustig wordt, zodat zijn kleine lijfje aan de slag kan. Ik wil dat hij weer kleur op zijn gezicht krijgt. We blijven even zo zitten, met het hoesten wat hij probeert tegen te houden, zijn bleke gezichtje, zijn bezwete lichaampje en zijn onrustige zieke lijf. Na een poosje pak ik een koud washandje en maak zijn gezicht nat, dit brengt weer wat kleur op zijn gezicht.

We gaan in de kamer zitten in papa’s stoel en zetten de TV aan. Hij wil niet slapen, en niets drinken. Inmiddels wordt ik ook wat rustiger, maar blijf bezorgd. Ondertussen dat hij de aflevering van barbapapa kijkt houd ik hem ontzettend in de gaten en struin internet af naar een betrouwbare site over chloorlucht en een kind. Na een tijdje zoeken vind ik de belgische gifwijzer. Jee, wat kan er veel gebeuren met zo’n kleintje, gelukkig blijft het bij ons schatje bij de symptomen bleek, onrust en hoesten.

Ik stel na de aflevering voor dat hij even gaat slapen en ondertussen geef ik hem een energetische healing. Ik trek de chloor er (energetisch) uit en vraag mijn helpers en zijn helpers om hem te helpen!
Hij valt in een onrustige slaap en heeft van tijd tot tijd een hoestbui, die wel effectief lijkt te zijn. Er komt slijm vrij. Tijdens het ‘slapen’ blijft hij een piepende ademhaling houden, maar de rust lijkt tenminste neergedaald.

Onze oudste zoon is heerlijk buiten het zwembad aan het schoonmaken en vol water aan het laten lopen, daar gaat het leven gewoon verder. Ik praat even met hem. Mijn man belt dat de voorraden op zijn en ik vertel dat ik nu niet weg kan vanwege onze jongste.

Ik ga weer naast hem zitten lees nog wat meer op internet en zorg dat hij comfortabel ligt. Leg een deken over hem heen omdat hij het koud heeft en merk dat hij rustiger wordt. Wel blijft hij kreunen en steunen in zijn onrustige slaap.

2 uur na het inademen van de chloorlucht moet ik naar de winkel voor mijn man omdat de garnering echt op is en de mensen toch iets goeds verwachten. Dus ik zorg dat onze oudste zoon bij hem blijft zitten en ga naar de winkel.

Als ik na drie kwartier terug kom is hij er weer! Wat ben ik blij, ons zoontje staat op papa’s stoel te springen (wat natuurlijk helemaal niet mag, maar wat ik door de vingers zie).

Jeetje deze bijna-vakantie dag eindigde bijna in een drama.
Wat ben ik dankbaar dat het allemaal met een sisser afloopt en dat het lijfje van ons zoontje dit allemaal verwerken kon!