Wanneer je niet gehoord wordt tijdens je bevalling: over boosheid, herstel en verbinding

Soms lees ik een bericht op social media waarin wordt gezegd dat boos zijn op je hulpverlener je niet verder brengt.
En daar zit natuurlijk een waarheid in.
Boosheid alleen verandert het verleden niet.

Maar dat betekent niet dat boosheid er niet mag zijn.
Boosheid vertelt namelijk vaak dat er iets belangrijks geraakt is.
Dat je een grens hebt ervaren.
Dat je je niet gezien, gehoord of serieus genomen voelde.
En juist rondom een geboorte kan dat diep binnenkomen.

Mijn eigen ervaringen rondom geboorte

Ik heb 6 bevallingen meegemaakt en 1 mini-bevalling.
Daarbij heb ik hele verschillende ervaringen opgedaan.
Er waren momenten waarop een verloskundige of verpleegkundige mij vertrouwde. Waarop ik voelde: ik word gezien, ik word gehoord en mijn lichaam mag zijn werk doen.
Maar er waren ook momenten waarop ik dat niet voelde.
Momenten waarop ik het gevoel had dat er niet naar mij geluisterd werd.

Dat gebeurde bijvoorbeeld tijdens de bevalling van ons vijfde kindje.
Ik werd regelmatig uit mijn bubbel gehaald omdat de verloskundige opnieuw wilde toucheren.
Ik begrijp achteraf dat zij waarschijnlijk wilde controleren of alles goed verliep.
Maar voor mij betekende het dat ik steeds uit mijn ontspanning werd gehaald.
Ik moest op mijn rug gaan liggen terwijl ik juist op handen en knieën mijn weeën goed kon opvangen.

Iedere keer opnieuw moest ik mijn lichaam weer terugvinden.
De verbinding met mezelf herstellen.
Tot het moment dat ik voelde: nu is mijn grens bereikt.
Toen ze wilde katheteriseren terwijl ik net geplast had, voelde ik mij niet gehoord.
Ik stond naast het bed, wiebelend mijn weeën opvangend.
Mijn lichaam wist wat het moest doen.
Maar ik voelde mij behandeld alsof ik niet wist wat ik voelde.
Alsof mijn eigen ervaring minder belangrijk was.
Ik werd boos. Heel boos.
En vanuit die boosheid werd mijn kindje geboren.
Niet vanuit de rust en liefde die ik zo graag had gewild.
Daar ben ik lange tijd verdrietig en boos om geweest.

Boosheid vertelt een verhaal

Wanneer je een heftige geboorte-ervaring hebt gehad, is het heel begrijpelijk dat er boosheid komt.
Misschien ben je boos op je zorgverlener.
Misschien ben je boos op jezelf.
Misschien ben je boos omdat je achteraf denkt: waarom heb ik niets gezegd?

Die boosheid verdient aandacht.
Niet om erin te blijven hangen.
Maar om te begrijpen wat eronder ligt.
Want vaak gaat het niet alleen over wat iemand heeft gedaan.
Het gaat over een diepere behoefte.
De behoefte om gezien te worden.
Om serieus genomen te worden.
Om vertrouwen te voelen.

Zoals ik ook schrijf in mijn blog Is elke geboorte een trauma? Wat je moet weten over de eerste imprint van je baby kan een geboorte een diepe indruk achterlaten.
Niet alleen op jou.
Ook op je baby.

De start van je baby wordt opgeslagen

Vanuit de geboortepsychologie kijken we naar de manier waarop een baby de start van het leven ervaart.
Niet als herinnering zoals wij die kennen.
Maar als indrukken in het lichaam en zenuwstelsel.
Een baby ervaart de sfeer.
De spanning.
De verbinding.
De veiligheid.
Of het ontbreken daarvan.

Dat betekent niet dat één moment alles bepaalt.
Een baby is veerkrachtig.
Maar soms zien we later patronen ontstaan die ons uitnodigen om terug te kijken naar het begin. Net zoals ik dit terug zie in onze dochter.
Zoals gedrag rondom boosheid, kritiek of het gevoel dat je jezelf klein moet maken.
Dit is geen schuldvraag.
Het is een uitnodiging om te begrijpen.
Om opnieuw verbinding te maken met jezelf en met je verhaal.

Had ik het anders kunnen doen?

Ja.
Daar kan ik nu alleen maar volmondig ja op antwoorden.
Niet omdat ik toen iets fout deed.
Maar omdat ik nu meer weet.
Wanneer ik beter mijn rechten had gekend.
Wanneer mijn partner beter had geweten hoe hij mij kon ondersteunen.
Wanneer wij samen sterker hadden gestaan.
Dan was mijn ervaring misschien anders geweest.

Daarom vind ik voorbereiding zo belangrijk.
Niet om alles te controleren.
Maar om te weten:
Wat wil ik?
Wat vind ik belangrijk?
Wat helpt mij om mij veilig te voelen?
En hoe kan mijn partner mij daarin ondersteunen?

In mijn HypnoBirthing® cursus en mijn cursus Jouw Bewuste Bevalling besteed ik hier veel aandacht aan.

Want een bewuste geboorte begint niet op het moment dat de weeën starten.
Het begint met weten wie jij bent, wat jij nodig hebt en hoe jij jezelf kunt ondersteunen.

Vergeving geeft ruimte

Jaren later heb ik mijn hulpverleners kunnen vergeven.
Niet omdat alles goed was.
Maar omdat ik niet langer wilde dat deze ervaring mijn gevoel bepaalde.
Ik vergeef hen dat ze mij niet altijd hebben gehoord.
Ik vergeef mezelf dat ik niet beter voor mezelf kon opkomen.
En ik vergeef mijn partner dat hij toen niet wist hoe hij mij kon helpen.

Dat geeft ruimte.
Ruimte voor liefde.
Voor mezelf.
Voor mijn gezin.
En ook voor de geboortezorg en alle mensen die hierin iedere dag hun best doen.
Want verandering ontstaat niet door tegenover elkaar te staan.
Verandering ontstaat wanneer we elkaar gaan begrijpen.

Wil jij jouw geboorte-ervaring beter begrijpen?

Misschien draag jij nog gevoelens mee rondom jouw bevalling.
Boosheid.
Verdriet.
Teleurstelling.
Of een gevoel dat het anders had mogen gaan.

In een gratis gesprek kijken we samen naar jouw verhaal en wat jij nodig hebt om meer rust en verbinding te ervaren.