Zelfliefde tijdens je zwangerschap begint met jezelf ontmoeten

Zelfliefde. Het klinkt zo mooi en tegelijkertijd kan het een heel lastig begrip zijn. Want wat betekent het eigenlijk om van jezelf te houden?

Is zelfliefde dat je elke dag iets liefs tegen jezelf zegt? Dat je jezelf verwent met een bad of een momentje voor jezelf? Dat je jezelf accepteert zoals je bent?

Ja, dat kan erbij horen. Maar zelfliefde gaat veel dieper.

Zelfliefde begint bij jezelf ontmoeten. Bij werkelijk voelen wie jij bent, wat jij nodig hebt en wat er in jou leeft.

En juist tijdens je zwangerschap kan dit een bijzondere periode zijn. Want een zwangerschap gaat niet alleen over de groei van je baby. Het is ook een periode waarin jij als vrouw verandert. Je maakt niet alleen ruimte voor nieuw leven, maar wordt ook uitgenodigd om opnieuw naar jezelf te kijken.

Zoals ik eerder schreef in mijn blog Zwangerschap is niet alleen een voorbereiding op je baby, maar ook op jezelf, is zwangerschap veel meer dan een lichamelijk proces. Het is een periode waarin oude patronen, overtuigingen en gevoelens zichtbaar kunnen worden.

Zelfliefde begint niet bij perfect zijn

Lange tijd dacht ik dat zelfliefde betekende dat je blij moest zijn met alles aan jezelf. Dat je jezelf volledig moest accepteren en nooit meer kritisch mocht zijn.

Maar zo werkt het niet.

Zelfliefde betekent niet dat je alles aan jezelf mooi moet vinden. Het betekent dat je jezelf niet langer afwijst om de stukken die je moeilijk vindt.
Het betekent dat je ook aanwezig kunt blijven bij jezelf wanneer je onzeker bent. Wanneer je boos reageert. Wanneer je verdriet voelt. Wanneer je merkt dat je oude patronen opnieuw zichtbaar worden.

Want juist daar begint verbinding.

Ik heb zelf moeten leren om de liefde voor mezelf terug te vinden. Niet omdat ik geen liefde heb gekend, maar omdat ik ontdekte dat ik mezelf onderweg was kwijtgeraakt.
Ik heb lang gedacht dat ik me moest aanpassen. Dat ik misschien anders moest zijn om erbij te horen. Dat ik harder mijn best moest doen.

Totdat ik ontdekte dat de belangrijkste relatie die ik heb, de relatie met mezelf is.

Je zwangerschap kan oude stukken aanraken

Een zwangerschap verandert veel. Niet alleen lichamelijk, maar ook emotioneel.

Misschien merk je ineens dat oude onzekerheden sterker aanwezig zijn. Misschien komen herinneringen uit je eigen jeugd naar boven. Misschien voel je angst voor de bevalling of twijfel je of je het wel goed zult doen als moeder.

Dat betekent niet dat er iets mis is met jou.

Vaak laat je lichaam juist zien waar nog aandacht nodig is.

In mijn blog Waarom angst in je hoofd begint, maar niet alleen daar zit schrijf ik over hoe angst niet alleen een gedachte is, maar ook opgeslagen kan worden in je lichaam en zenuwstelsel.

Wanneer je leert luisteren naar wat er werkelijk in jou speelt, ontstaat er ruimte. Ruimte om oude overtuigingen los te laten en opnieuw te kiezen.

Ook moeilijke gevoelens mogen bestaan

Er bestaat soms een beeld dat zwangerschap vooral een periode van geluk en dankbaarheid moet zijn.
Maar wat als jij dat niet altijd voelt?
Wat als je onzeker bent? Verdrietig? Overprikkeld? Of gewoon even niet kunt genieten?

Ook dat hoort erbij.

In mijn blog Zwanger en je niet goed voelen: waarom alle gevoelens er mogen zijn schrijf ik dat alle gevoelens welkom mogen zijn tijdens je zwangerschap.

Je hoeft geen perfecte zwangere vrouw te zijn.
Je hoeft niet altijd rustig te zijn.
Je hoeft niet altijd verbinding te voelen.
De verbinding met jezelf ontstaat juist door eerlijk te mogen zijn over wat er in jou leeft.

De relatie met jezelf is de eerste relatie die je kindje ervaart

Tijdens de zwangerschap ontstaat niet alleen de lichamelijke verbinding met je baby. Er ontstaat ook een eerste vorm van contact en afstemming.
Hoe jij je voelt, hoe veilig jij je voelt en hoe jij met jezelf omgaat, maakt onderdeel uit van de omgeving waarin je baby groeit.

Dat betekent niet dat je altijd ontspannen moet zijn. Of dat je alles perfect moet doen.
Dat bestaat niet.
Maar bewust worden van jezelf geeft je de mogelijkheid om steeds opnieuw verbinding te maken.
Met jezelf.
Met je baby.
Met het moederschap dat ontstaat.

Ook je eigen start van het leven kan hierin een rol spelen. In mijn blog Je geboorteverhaal en de oorsprong van gedrag lees je hoe ervaringen rondom zwangerschap, geboorte en de eerste periode van je leven invloed kunnen hebben op patronen die later zichtbaar worden.

Niet om te zoeken naar wat er fout is gegaan.
Maar om jezelf beter te begrijpen.

Zelfliefde is een proces

Zelfliefde is geen knop die je omzet.
Het is een proces.
Een proces waarin je steeds meer thuiskomt bij jezelf.

Soms gaat dat snel. Soms vraagt het tijd.
Mij helpt het om regelmatig stil te worden. Om naar binnen te keren en te voelen: wie ben ik eigenlijk onder alle verwachtingen, overtuigingen en rollen die ik heb aangenomen?

Dan voel ik dankbaarheid.
Niet omdat alles altijd makkelijk is geweest.
Maar omdat alles mij heeft gebracht waar ik nu ben.

Mijn eigen zoektocht naar verbinding met mezelf heeft mij uiteindelijk gebracht naar het werk dat ik nu doe. Naar het begeleiden van vrouwen, ouders en kinderen om zichzelf beter te begrijpen.

Je kunt daar meer over lezen in mijn blog Van mijn liefde voor baby’s naar bewustzijn en verbinding.

Een uitnodiging aan jou

Misschien is dit wel de mooiste vraag die je jezelf tijdens je zwangerschap kunt stellen:
Kan ik mezelf ontmoeten zoals ik ben?
Niet zoals je denkt dat je moet zijn.
Niet zoals anderen verwachten dat je bent.
Maar gewoon jij.
Met alles wat er is.

Want vanuit die verbinding ontstaat ruimte voor liefde. Voor jezelf. Voor je baby. En voor de moeder die in jou geboren wordt.
Vanuit mijn hart wens ik jou een prachtige zwangerschap waarin je steeds dichter bij jezelf mag komen.

Wil jij hier verder over praten of heb je vragen?
Plan dan vrijblijvend een gesprek met mij in. Ik luister graag naar jouw verhaal.